Kunstenaars van de Kultuurkamer

Kunstenaars van de Kultuurkamer – De vergeten geschiedenis van ‘foute’ kunstenaars Weinig begrippen hebben zo’n grote invloed gehad op de Nederlandse naoorlogse kunstgeschiedenis als ‘goed’ en ‘fout’. Kunstenaars die tijdens de Tweede Wereldoorlog samenwerkten met de Duitse bezetter raakten na 1945 uit de gratie. Hun werk verdween uit musea en hun namen uit de kunstcanon. In Kunstenaars van de Kultuurkamer vertelt cultuurhistorica Claartje Wesselink het indringende verhaal van deze foute kunstenaars. Ze beschrijft hun collaboratie, de naoorlogse zuivering en hun pogingen om eerherstel te krijgen. Waarom kon schilder Pyke Koch terugkeren in de kunstwereld, terwijl beeldhouwer Johan Polet werd vergeten? Het boek laat zien hoe dun de grens was tussen morele veroordeling en artistieke waardering. Tegelijkertijd onderzoekt Wesselink hoe herinnering, identiteit en geschiedschrijving samen bepalen wie we herdenken – en wie we vergeten. Kustenaars van de Kultuurkamer is gebaseerd op Wesselinks proefschrift. Ze is universitair docent cultuurgeschiedenis van Europa aan de Universiteit van Amsterdam. Haar werk biedt een nieuwe blik op een omstreden, maar essentieel hoofdstuk uit de Nederlandse kunstgeschiedenis. Zoals criticus Jan Engelman in 1949 al schreef in De Groene Amsterdammer: “Progressieve kunst stond voor vrij van traditie en abstractie; niet-progressief was reactionnair, klassiek en natuurlijk fascistisch.” Een debat dat toen speelde – en nog altijd actueel is.