Het laatste huis van de wereld

Beb Vuyk, Het laatste huis van de wereld. Reeks 'Op Schrijvers Voeten' Het beschrijft het leven van haar en haar gezin op Boeroe, waar haar man een olie-concessie (kajoepoeti-olie) had geërfd, en hun poging om daar een plantage/bedrijf op te zetten. Het bestaan is hard, geïsoleerd en primitiever dan wat zij eerder kenden — met ontberingen, en tegelijk de rauwe schoonheid en ver weg-zijn van het dagelijks leven op een afgelegen eiland. Vuyk beschrijft realistisch en eerlijk de moeilijkheden: gebrek aan infrastructuur, problemen met de plaatselijke bevolking (weigering tot meewerken, luiheid volgens de roman), tegenwerking van koloniale autoriteiten, gebrek aan middelen en kapitaal — en het falen van hun onderneming. Tegelijk maakt ze duidelijk hoe het is om “tweede geboorte” te beleven: het leven daar is anders, ruwer, maar ook intenser, met een sterk contact met de natuur, de eilandcultuur, het klimaat, het landschap — ze schildert de setting en het oosterse eilandleven met veel sfeer.