In aanbouw

Toen Luise Rinser bezig was met het opruimen en verbranden van aantekeningen, bedacht zij, dat ze deze dagboek-notities beter kon publiceren, niet omdat ze literair belangrijk waren, maar omdat iet voor anderen misschien ook nuttig is eens te zien hoe iemand worstelt met de maatschappelijke en persoonlijke problemen die ons allen kwellen. Luise Rinser is aan de ene kant niet oud en bezadigd genoeg om slechts koel-registrerend waarneemster te zijn, maar aan de andere kant ook niet meer zo jong en naïef dat zij zich identificeert met al wat nieuw is, alleen maar omdat het nieuw is. Desondanks schaart zij zich bewust aan de zijde van degenen die men 'rebellen' noemt, omdat ze vast gelooft dat God een God van de levenden is, steeds daar te vinden waar gevaar is en waar iets nieuws tot stand wil komen. In weinig van haar boeken heeft Luise Rinser zichzelf zo kenbaar gemaakt als in dit. Literatuur is hier niet belangrijk voor haar, het gaat om het leven zelf, zijn bittere ernst, zijn grote vragen die de mens, God en de wereld gelden. Toch schrijft ze luchtig en met humor over alles wat ze ziet en denkt. De titel 'In aanbouw' is een soort belijdenis. De schrijfster wil geen solide huis meer; ze heeft al te veel aardbevingen meegemaakt. Liever slaapt ze onder de blote hemel, in de buurt van dingen die in aanbouw zijn.