Rondom het dierenpark

'Eccome in de abdij', zo luiden laconiek de eerste woorden van dit grotendeels in abdijen geschreven journaal. Ze drukken vooral de verbazing uit waarmee de schrijver schijnbaar vervlogen werelden van religieuze bezinning binnentreedt, onmogelijke paradijzen buiten de geschiedenis. Door het lot tot zelfinkeer gedreven onderwerpt de auteur de breekbaar geworden waarheden van zijn leven aan een onderzoek. Ooit een jongen op een katholieke kostschool wordt hij gegrepen door de sereniteit van het monnikenbestaan, de voorindustriële sacraliteit van de taal, het ritme van de getijden, de bijna mythische vertroosting van de psalmen en nog zo veel meer, dat echter steeds overschaduwd dreigt te worden door een vijandige houding tegenover het lichaam. In een even nauwgezet als tegelijk ongewild lyrisch dagboek verhaalt de auteur ons van zijn zoektocht.