Het zinken teiltje

Een kleindochter vertelt over het leven an haar grootmoeder, Antenora, die tijdens de oorlog koos voor het fascisme. Desondanks heeft zij sympathie en respect voor deze moedige vrouw die veroordeeld is tot een leven op de achtergrond in een door mannen overheerste wereld. In deze tijd zou ze een carrièrevrouw zijn geweest, maar de sociale conventies dwingen haar binnen de muren van haar huis te leven. Nooit stelt Antenora zich nederig op en haar trots manifesteert zich in haar uiterlijk: 'Haar boezem pronkte met twee flinke, bejaarde borsten, het enige teken van haar vrouwelijkheid. Verder leek ze een brok steen waar een beeldhouwer na het uithouwen van de ledematen en het hoofd was vergeten de andere lichaamsvormen uit te hakken.' Ook tijdens de laatste jaren van haar leven blijft ze, ondanks haar fysieke verval, wat ze haar leven lang geweest is: een heldin in haar eigen wereld.