Taras Boelba

Wapengekletter en hoorngeschal vormen de begeleidende muziek van dit stoere mannelijke verhaal, waarin strenge maatstaven en harde wetten gelden. Het boek ademt geheel de geest van oude heldendichten, en we treffen er dezelfde hartstocht en onverbiddelijkheid aan als in de geschriften van Homerus, Caesar of Tacitus. Niemand zal ontkomen aan de ademloze spanning bij de belegering van de stad Doebno, die te kampen krijgt met hongersnood en langzaam dreigt uit te sterven. En de hevige veldslag die wordt geleverd nadat er hulptroepen voor de belegerden zijn aangetrokken wordt zo suggestief geschilderd, dat we huiveren van ontzetting en tegelijkertijd door het enthousiasme van de strijders worden aangestoken. De grote kracht van dit boek ligt hierin, dat, ofschoon deze hele wereld van geweld en primitieve tucht ons ver ligt, de schrijver er toch in slaagt ons met huid en haar in te betrekken. Het komt omdat boven alle oorlogsgeluiden en bloedige tonelen de menselijke hoofdpersonen een duidelijk eigen karakter hebben. Dit geldt in de eerste plaats voor Taras Boelba, de oude Kozak, die in de loop der jaren niets van zijn onbuigzaamheid en strijdlust heeft verloren, en wiens liefde tot zijn zoons in beide gevallen tot de uiterste consequentie voert. Ook de zoons zelf zijn prachtig getekend: ze zijn geheel verschillend van natuur, maar hebben een uitgesproken persoonlijkheid, die hun gedrag volkomen aanvaardbaar maakt. Om deze centrale figuren heen vinden we een verzameling van de meest uiteenlopende karakters: dappere legeraanvoerders, slimme diplomaten en wijze leiders van het volk, die allen te samen een bijzonder boeiende en levendige gemeenschap vormen. De bonte reeks van taferelen waarin de strijd van de Kozakken aan ons voorbijtrekt zal onze aandacht van het begin tot het eind vasthouden.