Tramhalte Beethovenstraat

Amsterdam, 1941. Susanne is rijk, zij erfde het fortuin van haar ouders die omkwamen in de gaskamers. Andreas is een Duitse schrijver, worstelend met zijn schrijversblok. Ondanks alles leven ze samen, in het land van degenen die haar ouders vermoordden — want voor Susanne betekent een Duitse schrijver zijn: schrijven in een Duitse omgeving. In de Beethovenstraat huurt Andreas een kamer. Vanuit zijn raam ziet hij nacht na nacht hoe trams Joden wegvoeren — mensen uit buurten, families, buren. Hij raakt betrokken, klein in handelen, groot in emotie: hij biedt onderdak, hij twijfelt, hij probeert te helpen, en beleeft de grimmige dagelijkse realiteit van verzet en verraad, schuld en overleven. Tramhalte Beethovenstraat was de eerste Duitstalige roman geschreven door een overlevende over de vervolging en de moord op de Europese Joden. Grete Weil verweeft persoonlijke ervaring met historische herinnering, toont de nuances in menselijk gedrag — de in‐tussenpersonen, de twijfelaars, de mensen die geen helden of monster zijn — en laat zien hoe trouw aan jezelf soms het moeilijkste is van alles. Een aangrijpend getuigenis, dat je niet loslaat; over liefde, schuld, vervreemding en de kracht — en de pijn — van herinneren.