Liefdesdood

Wanneer hun dochter Vera op tragische wijze verdrinkt, breekt er iets wezenlijks tussen Paul en Oda. De dood van hun kind is niet slechts een gebeurtenis, maar een scheur in hun leven — een scheur die steeds diepere geheimen en verdorven stille pijnen blootlegt. Terwijl Paul worstelt met schuldgevoel en de afstandelijkheid van zijn vrouw, raakt Oda opgesloten in haar eigen herinneringen, haar eigen stilte. Oscar van den Boogaard weeft in Liefdesdood drie tijdsperioden — 1973, 1980 en 1987 — tot een indringend portret van een gezin dat de dood niet alleen moet verwerken, maar wordt bepaald door haar nasleep. Het zijn de stiltes, de niet-uitgesproken verlangens, de verborgen verwondingen tussen Paul, Oda, hun buren en hun dochter’s afwezige aanwezigheid die de roman doordringen met intensiteit. Liefde die nooit echt gestorven leek, maar die onder het gewicht van verlies haar vorm verliest. Een krachtig, beklemmend verhaal over wat er gebeurt als liefde en dood onlosmakelijk met elkaar verbonden raken, en hoe mensen zich een weg banen — of blijven dwalen — tussen hunkering, verlangen en stilte.