De voetnoot

De voetnoot is een melancholische en verfijnde literaire vertelling uit 1990 van de pas op latere leeftijd gedebuteerde Nederlandse meesterschrijver ⁠F.B. Hotz. Het verhaal ademt de typische onderkoelde Hotz-sfeer en concentreert zich rondom een historische gebeurtenis: de legendarische en tragische treinramp bij de Vink op 9 september 1926. De verhaallijn wordt herinnerd door de ogen van de verteller, die als kind destijds zijn excentrieke, dweperige tante Ina meemaakte. Ina was een ongetrouwde vrouw met grote dromen om toneelspeelster te worden, maar zij raakte bij de desbetreffende treinontsporing zwaargewond. Het ongeluk kostte haar niet alleen een voet, maar verwoestte direct haar volledige gedroomde theatercarrière. Vanaf dat fatale moment trekt ze zich terug uit het actieve maatschappelijke leven en richt ze haar resterende jaren obsessief op het verkrijgen van juridische genoegdoening en een schadevergoeding van de Spoorwegen. Deze bittere, slepende juridische strijd groeit uit tot haar nieuwe en enige levensvervulling. Na haar eenzame dood stuit men in haar nalatenschap op een omvangrijk, door haarzelf geschreven manuscript waarin ze de juridische aspecten van de ramp minutieus heeft ontleed. Jaren later wordt de waarde van haar noeste arbeid door een advocaat erkend; niet als een hoofdtekst, maar symbolisch als een belangrijke, historische 'voetnoot' in een gezaghebbend juridisch standaardwerk. Hotz weeft hiermee een fijnzinnige bespiegeling over het eenmalige verleden, menselijke onmacht en de tragikomische wijze waarop een heel mensenleven kan gereduceerd tot een minuscuul regeltje in de geschiedenis.