Een maand in het boevenpak

In de autobiografische novelle Een maand in het boevenpak schetst de Nederlands-Indische schrijver en journalist Willem Walraven een nietsontziend en bij vlagen cynisch portret van zijn tijd in de Soekamiskin-gevangenis bij Bandoeng. Het verhaal speelt zich af in het najaar van 1941, kort voor de Japanse inval, en biedt een indringende blik op het dagelijks leven achter de tralies onder het koloniale bewind. Walraven belandde in de cel na een veroordeling voor belediging, en in zijn kenmerkende scherpe stijl beschrijft hij de psychologische impact van de opsluiting, de hiërarchie tussen medegevangenen en de vervreemding die hij voelde als kritische buitenstaander in de Indische samenleving. Deze korte maar krachtige tekst wordt beschouwd als een belangrijk literair tijdsdocument dat de gespannen sfeer in het toenmalige Nederlands-Indië tastbaar maakt.