De vioolspeler

'Natuurlijk is dit verhaal echt gebeurd. Zo waren we. Een verzopen generatie. Hoe konden we anders zijn na de oorlog? Maar we hebben veel gelachte dat heb je gemerkt. Vergeet niet dat we alles ongesubsidieerd deden, zelfs lachen.' 'En de koloniën raakten we ook kwijt, maar Louis ging er niet heem om te vechten. nee, kaptein, deze oorlog is van u. Ik heb de oude nog. zei hij. En die krijgsraad zal ik graag leren kennen.' 'Er zijn er nu veel dood van die generatie. Ongelijk verzopen in de ongelijkheid. Nu ja Blokker, van Gasteren, Mulisch, Hofland, Lucebert leven nog. Ik trouwens ook nog. Louis niet meer. Vandaar dit verhaal, weet je.' 'Geheimen, veelgeheimen had hij. Dat hoorde bij hem, zoals je kon lezen. Het is wonderlijk vlak bij iemand te leven die zoveel geheimen koestert. Toch had ik het aanzijn vioolspel kunnen weten ongeveer..' ' Waarom ik het niet eerder opgeschreven heb? sommige dingen hebben een incubatietijd van veertig jaar, menselijke dingen. Trouwens, Louis moest eerst dood, anders kun je zo niet schrijven. Ja, de dood heeft zijn leven wel voltooid, maar je moet me geen groten dingen laten zeggen... Hij was een onmogelijk mens, vergeet dat niet.' Uit een gesprek tussen de schrijver en zijn uitgever.