H. van Brakel

H. van Brakel, ing. B.O.W. is een koloniale Nederlandse roman van P.A. Daum (schrijvend als Maurits), oorspronkelijk uit 1890, die in 1976 als derde nummer van De Engelbewaarder werd heruitgegeven. Het verhaal volgt Herman van Brakel, een overheidsingenieur bij de Burgerlijke Openbare Werken (B.O.W.) in Nederlands‑Indië, en belicht zijn persoonlijke en professionele worstelingen in de koloniale samenleving. Van Brakel heeft een goede betrekking en een comfortabel inkomen, maar zijn relatie met zijn vrouw Lucie en hun gezin wordt gehinderd door zijn liefde voor drank, spel en sociale clubs, waardoor hij steeds meer financiële en sociale problemen krijgt. Daum schetst in deze roman een kritisch en ironisch portret van het koloniale leven, waarin maatschappelijke verwachtingen, persoonlijke verantwoordelijkheid en huwelijksspanningen centraal staan. De roman toont hoe Van Brakels idealen van gemak en plezier botsten met zijn verantwoordelijkheden tegenover zijn gezin en zijn taak als ingenieur, wat tot voortdurende conflicten en spanningen leidt. Deze Engelbewaarder‑editie brengt Daums werk opnieuw onder aandacht en biedt een tijdloos, naturalistisch beeld van het leven in het Indische koloniaal milieu door de ogen van een complexe hoofdpersoon.