De vergankelijkheid

Oude mensen doen zich jong voor, want iedereen wil oud worden, maar niemand wil het zijn. Na het feliciteren van de honderdjarige wast de burgemeester zijn handen. Liever opent hij een nieuwe wijk, want nieuw is mooi en jong is lekker. Tegenover elk herfststukje in het lokalen staan honderd boeketten fris in bloemenwinkels te stralen.
Toch lonkt het verval. Afwaarts is een berg ook mooi. Schilders schilderen ruïnes, toeristen fotograferen tandeloze vissers, en Fellini begreep dat de nadagen de mooiste dagen van Rome zijn. Nog steeds willen mannen niet oud zijn, maar eisen wel een penopauze. De cirkel wil rond.
Restaureren we om het oude te behouden, of proberen we de tijdelijkheid te ontduiken? Hoe meer we over de lente zingen, hoe noodzakelijker de herfst blijkt, wanneer de bomen hun vrucht en blad aan de wind meegeven. Wat verval lijkt, is vaak vervulling.