Aangod en de afmens

Beurskens is in deze bundel uitgegroeid tot een zeer gevarieerde dichter, die het lyrische allerminst schuwt. Hoe dikwijls schrijft hij niet: 'O'! De taal ondergaat bij hem gewaagde bewerkingen, die herinneren aan de Gorter van 'Verzen' van 1890 (hijzelf ziet blijkens de achterzijde van de bundel overeenkomst met Gerard Manley Hopkins, van wie ook het motto afkomstig is). Behoorlijk extatische verzen wisselen af met heel aardse, zoals het kleinste en nogal geestige, geile: 'Tja, nette meneer, op een planken bank / in een nachtelijk rosarium getweeën op en neer // en nu doen niet alleen je polsen en knieën / maar ook de geuren der rozen je zeer.' Overigens neemt Beurskens veelal flink de ruimte, zuinigheid is geen troef, de taal mag klinken en gaan. Het rijm, zelden eind-, gebruikt hij als voortstuwer. Dit is prachtige poëzie, royaal, taalbewust en dat niet op een benepen, bange wijze. Mooi, levendig, opgaand.