Het lied van Roeland

Het lied van Roeland in de herziene vertaling van Ard Posthuma uit 2004 brengt het oudste Franse heldendicht tot leven in een vormvaste, Nederlandse poëzie die nauwkeurig aansluit bij het origineel. Het epos is losjes gebaseerd op de historische Slag bij Roncevaux uit 778, maar transformeert deze gebeurtenis tot een monumentale en religieuze strijd tussen het christelijke leger van keizer Karel de Grote en de islamitische Saracenen. De plot draait om ridder Roeland, de trotse neef van de keizer, die de achterhoede van het Franse leger aanvoert. Door het verraad van zijn stiefvader Ganelon wordt deze achterhoede in een bergpas in de Pyreneeën in de val gelokt door een overweldigende vijandelijke overmacht. Uit pure ridderlijke trots en angst voor gezichtsverlies weigert Roeland aanvankelijk om op zijn ivoren hoorn, de Olifant, te blazen om de hoofdmacht van Karel de Grote terug te roepen. Pas wanneer de situatie volstrekt hopeloos is en bijna al zijn ridders zijn gesneuveld, besluit hij alsnog te blazen. Hij doet dit met zoveel kracht dat zijn slapen barsten, waarna hij als een christelijke martelaar sterft. Na deze tragedie keert keizer Karel de Grote terug om de Saracenen vernietigend te verslaan en de verrader Ganelon te berechten. Posthuma behoudt in deze uitgave op unieke wijze het ritme van de tienlettergrepige verzen en het historische klinkerrijm, waardoor de morele dilemma's over eer, absolute loyaliteit en de destructieve keerzijde van trots hun middeleeuwse kracht behouden.