Open als een schelp, dicht als een steen

Wiel Kusters heeft in Nieuwe Stemmen de poëzie van Cees Nooteboom - in 1965 bekroond met de poëzieprijs van de stad Amsterdam- een der fascinerendste voorbeelden van hermetische poëzie genoemd. Nootebooms werk neemt een aparte plaats in onze naoorlogse literatuur in en valt hoog- stens in de structuur enigszins te situeren in de richting van Gerrit Kouwe- naar. De dichter zelf neemt in deze poëzie een als het ware teruggetrokken positie in, hetzij als persona poetica, hoofdfiguur in het gedicht, hetzij als stille waarnemer. Naast een voortdurende twijfel aan het bestaan en een vaak aan de orde komende doodsproblematiek domineert in Nootebooms werk een sfeer van melancholie, die in een streven naar grote economie van bewoordingen tot een uiterst persoonlijke, pregnante poëzie leidt. Een dichter die mijns inziens veel te weinig gekend wordt en het heeft over dingen waar het op aan komt. -Wam de Moor in de Tijd