Een geverfde ruiter

Een geverfde ruiter is een barokke, vitale en baanbrekende gedichtenbundel van de Vlaamse literaire reus ⁠Hugo Claus uit 1961. Het werk kent geen doorlopende verhaallijn met personages, maar is een hechte, poëtische compositie die is opgedeeld in vier grote thematische cycli. Het eerste deel, 'Dubbel krijt', verkent de autonomie en de ongrijpbaarheid van de taal en de pure betekenis van het woord. Het tweede deel, 'Reportage', vormt een even observerende als rauwe poëtische neerslag van een indrukwekkende reis die Claus maakte door de Verenigde Staten. Deel drie, 'Zij', functioneert als een intieme en zinnelijke liefdescyclus boordevol erotiek, passie, fysieke hunkering en de universele dynamiek tussen man en vrouw. De bundel sluit ten slotte af met 'Gelegenheden', een gevarieerde verzameling van opzichzelfstaande gedichten over de menselijke onmacht en de confrontatie met het verstrijken van de tijd. Claus hanteert in dit spraakmakende werk een unieke, intertekstuele en expressionistische stijl waarin hij klassieke mythologische en historische motieven vernuftig vervlecht met een scherpe registratie van de rauwe, moderne werkelijkheid.