Jacobi's tocht

“Jacobi’s tocht” verscheen in 1986 en bestaat uit twee verhalen (novellen) waarin protagonisten op zoek zijn — naar identiteit, naar verbondenheid, naar betekenis. DBNL +1 Een van de verhalen opent met: “Een donderklap jaagt de schrik in mijn hart en wekt me uit een droomloze slaap. Door de zijruit stroomt de regen naar binnen. De wegenkaart ligt als een deken over mij uitgespreid. Mijn hand omklemt een verkreukelde provincie.” DBNL +1 De beelden zijn sterk, poetisch, en het verhaal speelt met werkelijkheid en verbeelding. De hoofdpersoon bevindt zich op reis — letterlijk en/of figuurlijk — en worstelt met afstand tot zichzelf en tot anderen. In grote lijnen: de verteller is onderweg, zit in een auto (“de wegenkaart”), het landschap en het weer zijn geladen symbolen, er is sprake van terugblik, van verlies, van het proberen te begrijpen van een vertrek of een afscheid. De tocht is zowel fysiek als metaforisch: hij of zij probeert iets achter zich te laten – een thuis, een verhouding – en tegelijkertijd iets te vinden – een nieuwe horizon, een nieuwe blik. Reisel maakt in dit debuut al duidelijk dat het haar gaat om de twijfel, de spiegeling, het tussen-zijn. De werkelijkheid is nooit direct en eenduidig; er is altijd iets «achter» of «eronder».